سلاله یی بود از خلق باغ رضوانش

ذلیل تر بود از خاک جسم بدخواهش

عزیزتر بود از چشم خاک ایوانش

غساله یی بود از نطق جوی تسنیمش

نهان به صدر اکابر چو قلب اوصافش

روان به جسم ممالک چو روح فرمانش

از آن شهاب منورکه شمع خرگاهش