نه آفتاب که خوانی به سخره هم چشمش

نه از تو رای بریدن به هیج دستانش

بدی ت خلوص و ارادت که نیست مانندش

بدین صفا و عقیدت که نیست پایانش

نه روزگار که دانی به طعنه همسانش

نه گوهرست و نه درهم که تا ز فرط کرم

کند عطای تو با خاک راه یکسانش