کند عطای تو با خاک راه یکسانش

نه آفتاب که خوانی به سخره هم چشمش

نه روزگار که دانی به طعنه همسانش

نه گوهرست و نه درهم که تا ز فرط کرم

به یک اشاره توان برگزید ز امثالش

به یک نظاره توان برکشید ز اقرانش

همیشه تا که زمین ناستوار اوتادش