به عمان طعنه گو محفل ز لعل گوهر آمودش

عروسی هست بس زیبا که یک ملکست کابینش

ز بس شرین زبان گویی طرب خیزست دشنامش

ز بس دلکش بیان مانا روان بخشست نفرینش

به تبت خنده زن مجلس ز جعد عنبرآگینش

رخش ماهی بود رخشاکه ریحانست جلبابش

خطش مشکی بود بویا که کافور است بالینش