مرا مگوی حریص و مرا مگوی هلوع

عجب تر آنکه کسی جز تونی که بشناسد

قشور را ز لباب و نجیع را ز نجوع

اگر به چون تو کریمی کنم شکایت حال

نه سفله طبع بود بخردی که بهر معاش

بر آستان کریمان کشد نفیر ز جوع

کمال سفلگی آن را بود که شام و سحر