بر آستان کریمان کشد نفیر ز جوع

اگر به چون تو کریمی کنم شکایت حال

مرا مگوی حریص و مرا مگوی هلوع

نه سفله طبع بود بخردی که بهر معاش

کمال سفلگی آن را بود که شام و سحر

کند به د ونان بهر دو نان ز جوع رجوع

گهی ز بهر خوش آمد شود دخیل بخیل