کمال سفلگی آن را بود که شام و سحر

مرا مگوی حریص و مرا مگوی هلوع

نه سفله طبع بود بخردی که بهر معاش

بر آستان کریمان کشد نفیر ز جوع

کند به د ونان بهر دو نان ز جوع رجوع

گهی ز بهر خوش آمد شود دخیل بخیل

گهی ز روی تملق کند رکوع وکوع