تویی که خاک تو را همچو تاج از پی زیور

که از سمو سموات برده قدر تو رونق

کدام آیت رحمت به ساحتت شده نازل

که می زند ز شرف عرصه ات به عرش برین دق

فلک نهاده به تارک فرشته هشته به مفرق

تویی که چرخ ترنجی درین سرای سپنجی

ز شکل طا ق رواقت دهان م شاده چو فسنق