به سر سپهر برین را بود هوای پریدن

به گرد بازه خاک از محیط ساخته خندق

اگر به طور تجلی کند فروغ فضایت

شود ز جلوه آن طور چون تراب مدقق

بدان امید که گردد به خاک کوی تو ملحق

ز نور بیضه بیضا ربوده فر تو فره

فراز طارم امکان زده است قدر تو بعدق