فراز طارم امکان زده است قدر تو بعدق

به سر سپهر برین را بود هوای پریدن

بدان امید که گردد به خاک کوی تو ملحق

ز نور بیضه بیضا ربوده فر تو فره

فرود قبه تو ماند این زبر شده خرگه

به کوی خاک به دامان آسمان معلق

عیون اهل خرد از غبار توست مکحل