فرود قبه تو ماند این زبر شده خرگه

بدان امید که گردد به خاک کوی تو ملحق

ز نور بیضه بیضا ربوده فر تو فره

فراز طارم امکان زده است قدر تو بعدق

به کوی خاک به دامان آسمان معلق

عیون اهل خرد از غبار توست مکحل

رقاب خلق به طوق پرستش تو مطوق