ز نور بیضه بیضا ربوده فر تو فره

شود ز جلوه آن طور چون تراب مدقق

به سر سپهر برین را بود هوای پریدن

بدان امید که گردد به خاک کوی تو ملحق

فراز طارم امکان زده است قدر تو بعدق

فرود قبه تو ماند این زبر شده خرگه

به کوی خاک به دامان آسمان معلق