بدان امید که گردد به خاک کوی تو ملحق

اگر به طور تجلی کند فروغ فضایت

شود ز جلوه آن طور چون تراب مدقق

به سر سپهر برین را بود هوای پریدن

ز نور بیضه بیضا ربوده فر تو فره

فراز طارم امکان زده است قدر تو بعدق

فرود قبه تو ماند این زبر شده خرگه