درکاخ تو بر ابروی حاجب نبود چین

نه گنبد گردون سزدش کفه ی نارنگ

آسیمه شود چرخ چو خنگ توکند خوی

دیوانه شود عقل چوکوس توکشد غنگ

در قصر تو بر حاجب دربان نفتد زنگ

وین طرفه که گر حاجب کاخ تو شود پیر

از چهره او جود تو بیرون برد آژنگ