نی نی که همی پستیم از قوت هستیست

آغاز ترقی بود انجام تنزل

کی داشتم این ظن که به من عجب فروشند

آن قوم که عنصر نشناسند ز غنصل

چون میوه که از شاخ درافتد ز تثاقل

سیلم که چو انبوه شود بر ز بر کوه

از قله کهسار کند قصد تسفل