پای تا سر همه نورست چو خورشد ولی

که نهانی رسد از یزدان ناکرده سوال

ورنه دستی که نتابیده بر او شمس و قمر

کی توان گفت گشاید ز پی جود و نوال

با همه نورش هرگز نتوان دید جمال

حور فردوس به بزمی که کنیزان ویند

فخرها می کند ار استد در صف نعال