سم تو مردمک دیده جنوب و شمال

رونده رخش من ای از نژاد باد شمال

ز صلب صاعقه و پشت برق و بط ن خیال

دم تو سلسله گردن صبا و دبور

دریده حمله تو باد عاد را ناموس

کشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال

مجره را عوض تنگ بسته یی به شکم