کشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال

دم تو سلسله گردن صبا و دبور

سم تو مردمک دیده جنوب و شمال

دریده حمله تو باد عاد را ناموس

مجره را عوض تنگ بسته یی به شکم

ستاره را به دل میخ سوده زیر نعال

دونده از دره تنگ همچو باد صبا