دونده از دره تنگ همچو باد صبا

کشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال

مجره را عوض تنگ بسته یی به شکم

ستاره را به دل میخ سوده زیر نعال

رونده در شکم سنگ همچو آب زلال

کفست در دهنت یا یک آسمان پروین

سمست زیر پیت یا یک آشیان پر و بال