ستاره را به دل میخ سوده زیر نعال

دریده حمله تو باد عاد را ناموس

کشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال

مجره را عوض تنگ بسته یی به شکم

دونده از دره تنگ همچو باد صبا

رونده در شکم سنگ همچو آب زلال

کفست در دهنت یا یک آسمان پروین