دریده حمله تو باد عاد را ناموس

ز صلب صاعقه و پشت برق و بط ن خیال

دم تو سلسله گردن صبا و دبور

سم تو مردمک دیده جنوب و شمال

کشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال

مجره را عوض تنگ بسته یی به شکم

ستاره را به دل میخ سوده زیر نعال