مجره را عوض تنگ بسته یی به شکم

سم تو مردمک دیده جنوب و شمال

دریده حمله تو باد عاد را ناموس

کشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال

ستاره را به دل میخ سوده زیر نعال

دونده از دره تنگ همچو باد صبا

رونده در شکم سنگ همچو آب زلال