درو ز بیم نه دندان کشند و نه چنگال

شد آن زمان که ز ناایمنی شقایق سرخ

چو چشم شیر مهیب آمدی به چشم غزال

کنون به عهد توگر نقش شیر بنگارند

هنوز نطفه ز اصلاب نامده به رحم

ز بیم بشنوی آوازگریه اطفال

بسی شگفت نباشد که حرص مدحت تو