شد آن زمان که ز ناایمنی شقایق سرخ

سنان قهر تو مژگان دیده آجال

زمانه باکرمت کم ز ریزه نانیست

که گاهش از بن دندان برون کنی به خلال

چو چشم شیر مهیب آمدی به چشم غزال

کنون به عهد توگر نقش شیر بنگارند

درو ز بیم نه دندان کشند و نه چنگال