چو چشم شیر مهیب آمدی به چشم غزال

زمانه باکرمت کم ز ریزه نانیست

که گاهش از بن دندان برون کنی به خلال

شد آن زمان که ز ناایمنی شقایق سرخ

کنون به عهد توگر نقش شیر بنگارند

درو ز بیم نه دندان کشند و نه چنگال

هنوز نطفه ز اصلاب نامده به رحم