روید سمن از خاک و می از تاک ولیکن

وی جبهه افلاک به داغ تو موسم

بعد از همه شاهانی و پیش از همه آری

به بود محمدکه سپس بود ز آدم

آن هر دو برین هر دو ز قدرند مقدم

گیتی همه از جود تو دلشاد بجز کان

کیهان همه از فضل تو آباد بجز یم