گیتی همه از جود تو دلشاد بجز کان

به بود محمدکه سپس بود ز آدم

روید سمن از خاک و می از تاک ولیکن

آن هر دو برین هر دو ز قدرند مقدم

کیهان همه از فضل تو آباد بجز یم

مانا کف درپاش تو پنداری دریاست

از بسکه پراکنده کندگوهر ودرهم