کیهان همه از فضل تو آباد بجز یم

روید سمن از خاک و می از تاک ولیکن

آن هر دو برین هر دو ز قدرند مقدم

گیتی همه از جود تو دلشاد بجز کان

مانا کف درپاش تو پنداری دریاست

از بسکه پراکنده کندگوهر ودرهم

نی نی که به دست تو گه ریزش دریا