الاکه برو راقی عفو تو دمد دم

نخلی شود این بسکه رطب ریزدش از دم

نحلی شود این بسکه عسل خیزدش از دم

ماریست سنانت که به افسون نشود رام

از جنبش صد زلزله سستی نپذیرد

کوهی که چو حکم تو بود ثابت و محکم

گلبن شود از صرصر قهر تو ورق ریز