هرگز نبوده کاه تو از آخور لئام

کاه خسان چه می خوری ای رخش ره نورد

بار خران چه می بری ای اسب تیزگام

هرگز نبوده آب تو از منهل خسان

ده ماه شد که خوی گرفتی به نای و نوش

وندر طویله خوردی و خفتی علی الدوام

هر شام داده کاه و جوت را به امتنان