وندر طویله خوردی و خفتی علی الدوام

هرگز نبوده آب تو از منهل خسان

هرگز نبوده کاه تو از آخور لئام

ده ماه شد که خوی گرفتی به نای و نوش

هر شام داده کاه و جوت را به امتنان

هر روز شسته یال و دمت را به احترام

ای بس که آب دادم و تیمارکردمت