چون قدح خواری که نو شدباده درعید صیام

نی خطا گفتم دلی را کاو به زلف اندر کشد

زو چو بدخواه شهنشه نی نشان ماند نه نام

الغرض شادان رسید آن ماه و جان از خرمی

گفت ای راوی که شخص آفرینش سربسر

گوش گردد چون صدف هرگه گهر ریزی ز کام

هیچ دانی کز برای شهریار ملک جم