الغرض شادان رسید آن ماه و جان از خرمی

کز سواد زلف مشکینش جهان شد مشکفام

نی خطا گفتم دلی را کاو به زلف اندر کشد

زو چو بدخواه شهنشه نی نشان ماند نه نام

چون قدح خواری که نو شدباده درعید صیام

گفت ای راوی که شخص آفرینش سربسر

گوش گردد چون صدف هرگه گهر ریزی ز کام