زو چو بدخواه شهنشه نی نشان ماند نه نام

نام دلها کرده گویی ثبت در طومار زلف

کز سواد زلف مشکینش جهان شد مشکفام

نی خطا گفتم دلی را کاو به زلف اندر کشد

الغرض شادان رسید آن ماه و جان از خرمی

چون قدح خواری که نو شدباده درعید صیام

گفت ای راوی که شخص آفرینش سربسر