به گاه هیبت او آفریدگان همه را

که جاکند عوض مغز در درون عظام

ز امن عهدش آهو همی به گاه چرا

ز لاله باز نداند دو دیده ضرغام

روان و زهره برآید به جای خون ز مسام

بساط جود بدانگونه همش گسترد

که منقبض نشود عرق بر جبین لئام