هفت و هشتم برشد از نه گنبد آیینه فام

بلبل شیراز در بستان زد این دستان که عشق

شد فرامش خلق را در قحط سال ملک شام

روز هفتم سال هشتم بد که با دهر دو رنگ

بر دو چشمم تیره شد از شش جهت ربع زمین

از فراق آن یگانه شاهد زیباخرام

دور از آن چهری که رشک هشت بستان بهشت