تا قیامت بوی مشک آید ز گلخن بر مشام

گر به دریا بار بارد ابر دست همتت

فلس پشت ماهیان گردد سراسر سیم خام

گر برد بویی به گلخن یک ره از خویت نسیم

صبح صادق تا بود چون روی دلبر با فروغ

شام غاسق تا بود چون موی جانان از ظلام

صبح یارت را مبادا شام تا شام نشور