گمان برد که پر از اژدهاست خفتانم

به نیزه ای که رباید ز چرخ حلقه ماه

چو حلقهای زره کوه را بسنبانم

هر آنکسی که به خفتان تنم ظاره کند

چه پای بست حضر مانده ام به دست تهی

تفو به همت کوتاه و طبع کسلانم

روم به جایی کز اشتمال ظل و حرور