به نیزه یی که بود چون شعاع مهر منیر

چو باغ خلد تبراکند شبستانم

به شام تیره گرم دزدی از کمین خیزد

به بوی آنکه کند همچو صبح عریانم

چو شام جامه سوکش به بر بپوشانم

رونده چرخا نهمار گشتم از تو ستوه

یکی بترس که داد دل از تو بستانم