وگر فواره خون برجهد ز شریانم

چو کوزه دست بکش نیستم چو در برکس

که آبرو برد ازبهر لقمه نانم

ز جوی همت اشرار می ننوشم آب

مگر معاینه شیراز چاه کنعان بود

که من درو به مثل همچو ماه کنعانم

هوای مهر ملکزاده ام به فارس کشید