تا سمن پیشت نماز آرد چو پیش بت شمن

جمع را آشفته دارد شمع موم از دمع شوم

خیز و این گردنکش ناکام را گردن فکن

از شبستان شو به بستان ای ترا بستان غلام

ماه می گفتم ترا گر ماه بودی مشکبوی

سرو می خواندم تراگر سرو بودی سیمتن

ماه را کی ریشه سرو و سرو در سیمین قبا