آن دو دایم بهر غیر و این دو دایم بهر من

نخل آرد خار و خرما نحل آرد نیش و نوش

از چه این هر چار دارد آن لب چون بهرمن

نوش و خرما از تبسم خار و نیش از سر زنش

شهد می ریزد به جای خنده زان شبرین لبان

قند می بارد به جای حرف زان نوشین دهن

می خراشد سینه ام را ناخن از عشق لبت