شهد می ریزد به جای خنده زان شبرین لبان

از چه این هر چار دارد آن لب چون بهرمن

نوش و خرما از تبسم خار و نیش از سر زنش

آن دو دایم بهر غیر و این دو دایم بهر من

قند می بارد به جای حرف زان نوشین دهن

می خراشد سینه ام را ناخن از عشق لبت

چون ز بهر نقش شرین بیستون راکوهکن