چون ز بهر نقش شرین بیستون راکوهکن

شهد می ریزد به جای خنده زان شبرین لبان

قند می بارد به جای حرف زان نوشین دهن

می خراشد سینه ام را ناخن از عشق لبت

تو لبی داری چو لعل و من سرشکی چون عقیق

نه ترا باید بدخشان نه مرا باید یمن

خال و رخسار تو با هم چیست دانی زاغ و باغ