تو لبی داری چو لعل و من سرشکی چون عقیق

قند می بارد به جای حرف زان نوشین دهن

می خراشد سینه ام را ناخن از عشق لبت

چون ز بهر نقش شرین بیستون راکوهکن

نه ترا باید بدخشان نه مرا باید یمن

خال و رخسار تو با هم چیست دانی زاغ و باغ

زاغ یک خروار عنبر باغ یک دامان سمن