قند می بارد به جای حرف زان نوشین دهن

نوش و خرما از تبسم خار و نیش از سر زنش

آن دو دایم بهر غیر و این دو دایم بهر من

شهد می ریزد به جای خنده زان شبرین لبان

می خراشد سینه ام را ناخن از عشق لبت

چون ز بهر نقش شرین بیستون راکوهکن

تو لبی داری چو لعل و من سرشکی چون عقیق