می خراشد سینه ام را ناخن از عشق لبت

آن دو دایم بهر غیر و این دو دایم بهر من

شهد می ریزد به جای خنده زان شبرین لبان

قند می بارد به جای حرف زان نوشین دهن

چون ز بهر نقش شرین بیستون راکوهکن

تو لبی داری چو لعل و من سرشکی چون عقیق

نه ترا باید بدخشان نه مرا باید یمن