آنچنان کوهی که در ایران نگنجد از سمن

می کندگه دل چکار افغان چرا از غم چسان

همچو قمری کی بهاران بر چه بر سرو چمن

ترک من کوه از چه آویزی به موکاینم سرین

چشم وگیسوی تو چون بینم به یاد آید مرا

حالت افراسیاب اندرکمند تهمتن

چهره ات فردوسی از حسنست و مژگانت در او