چهره ات فردوسی از حسنست و مژگانت در او

آنچنان کوهی که در ایران نگنجد از سمن

چشم وگیسوی تو چون بینم به یاد آید مرا

حالت افراسیاب اندرکمند تهمتن

راست مانند سنان گیو در جنگ پشن

زلف تو چون پشت من شد پشت من چون زلف تو

وین دو چون چرخ از پی تعظیم خورشد زمن