لب گشادی در سخن در ثمین شد بی ثمن

چون به دست آری قلم اندیشه گوید ای شگفت

ابر نیسان را بود اندر محیط ایدر وطن

کف گشودی در سخا بحر عمان شد در غمان

ای نهاده یک جهان سر بر خط فرمان تو

همچنان که مهر را هندو و بت را برهمن

گرنه بهر بذل تو چه سیم چه خاک سیاه